Mein Wien

Styryjska tarta dyniowa

2009-10-31T03:52:00.000-07:00

Na zakończenie Festiwalu Dyni postanowiłam upiec coś specjalnego. Wybór padł na styryjską tartę dyniową (Steirischer Kürbiskuchen). Autorem przepisu jest znany niemiecki kucharz, gwiazda telewizyjnych programów kulinarnych, Alfons Schuhbeck. Przepis znalazłam tutaj.
Ciasto jest bardzo smaczne, delikatne i mocno pachnie pomarańczami. Smakuje trochę jak sernik (ale to przemawia wyłącznie na jego korzyść).

STYRYJSKA TARTA DYNIOWA

Ciasto:

250g sucharków (użyłam bezcukrowych)

50g tartych migdałów

100g cukru

150g roztopionego masła

Nadzienie:

400g miąższu dyni

200ml białego wina

1 łyżka imbiru (najlepiej świeżo tartego, może być mielony)

1 szczypta cynamonu

skórka otarta z ½ pomarańczy

3 jajka

100g cukru

1/8l śmietany (użyłam 18%)

tarte migdały do posypania

bita śmietana do dekoracji

Dynię kroimy na małe kawałki. Podgrzewamy wino z cynamonem, imbirem i skórką z pomarańczy. Gotujemy w nim dynię do miękkości. Przecieramy przez sito lub rozdrabniamy w blenderze i odstawiamy do ostudzenia.

Piekarnik nagrzewamy do 220°

Sucharki kruszymy - najłatwiej w blenderze. Mieszamy z migdałami. Dodejemy roztopione masło i zagniatamy ciasto. Wyklejamy nim dno i brzegi natłuszczonej formy do tarty - użyłam 24-centymetrowej (jak podał autor), jednak ciasta było trochę za dużo. Podpiekamy w temperaturze 220° przez 10 minut. Wyciągamy z piekarnika i zmniejszamy temperaturę do 160°.

Przygotowujemy nadzienie: jajka, cukier i śmietanę ubijamy trzepaczką. Dodajemy ostudzoną masę dyniową. Mieszamy i wylewamy na podpieczony spód. Posypujemy tartymi migdałami. Pieczemy przez 50 minut. Po wyłączeniu piekarnika ciasto zostawiamy w nim przez kolejne 20 minut.

Podajemy ostudzone z bitą śmietaną.

Ciasto dyniowe ze styryjskim Kürbiskernöl

2009-10-26T06:50:00.000-07:00

W ramach tegorocznego Festiwalu Dyni upiekłam ciasto dyniowe. Bazowałam na przepisie nutinki z forum cincin. Troszkę go zmodyfikowałam i dodałam do ciasta styryjkiej specjalności - Kürbiskernöl, czyli oleju z pestek dyni. Zamieniłam też zwykły cukier na brązowy. Ciasto jest puszystke, pięknie pachnie. Zachęcam do piczenia!

Ciasto dyniowe

1 szklanka mąki pszennej
1/2 szklanki brązowego cukru
1 łyżeczka proszku do pieczenia
1/2 łyżeczki sody oczyszczonej
1 łyżeczka cynamonu
szczypta soli
2 jaja
1/2 szklanki rozgotowanej i zmiksowanej dyni
1/2 szklanki oleju z pestek dyni
pestki dyni

Miksujemy jajka z dynią i olejem, dosypujemy mąkę, cukier, proszek do pieczenia, sodę, cynamon i sól. Dokładnie miksujemy.

Ciasto wlewamy do formy 23 cm x 23 cm wyłożonej pergaminem, obficie posypujemy pestkami dyni. Pieczemy 30 minut w temperaturze 180°C. Sprawdzamy patyczkiem, czy upieczone.

Apfel-Kürbis Busserl

2009-10-23T09:59:00.000-07:00

Jak już mniej więcej rok temu pisałam, dynia jest dość popularna w kuchni austriackiej. Najbardziej znany jest oczywiście słynny styryjski Kürbiskernöl (olej z pestek dyni). Tym razem podzielę się z Wami przepisem na ciasteczka - całuski jabłkowo-dyniowe i przy okazji wezmę udział w Festiwalu Dyni.

Całuski jabłkowo-dyniowe

1 obrane jabłko
20 dag dyni
10 dag ciasteczek amaretti
30 dag mąki
1 łyżeczka proszku do pieczenia
5 łyżek syropu klonowego
1 łyżeczka mielonego imbiru
2 jajka

ew. pestki dyni

Jabłko i dynię zetrzeć na tarce o grubych oczkach. Ciasteczka amaretti rozkruszyć w blenderze. Miąższ wymieszać z imbirem, mąką, proszkiem do pieczenia. Na koniec dodać jajka i syrop klonowy. i ew. pestki. Dobrze wymieszać. Wykładać łyżką na blachę wyłożoną papierem do pieczenia.

Piec ok. 20-25 minut w piekarniku nagrzanym do 180 stopni.
Smacznego!

Meldezettel

2009-10-22T15:09:00.000-07:00

W dzisiejszym wydaniu "Pracy i życia za granicą" znajdziecie przetłumaczony przeze mnie austriacki formularz meldunkowy. Jego wypełnienie czeka każdego, kto planuje zostać w Austrii dłużej.

Bez Meldezettel nie załatwicie w Austrii właściwie niczego. Potrzebny jest przy zakładaniu konta w banku czy zgłaszaniu się w Krankenkasse (kasie chorych).

Formularz i wszelkie informacje znajdziecie tutaj.

Polska szkoła w Wiedniu

2009-10-09T13:22:00.000-07:00

We wczorajszym wydaniu "Pracy i życia za granicą" ukazał się mój artykuł o polskiej szkole w Wiedniu.

Szkoła Polska im. Jana III Sobieskiego przy Ambasadzie RP to właściwie Zespół Szkół, obejmujący swoim zakresem sześcioletnią szkołę podstawową, trzyletnie gimnazjum i trzyletnie liceum ogólnokształcące. Do szkoły uczęszczają zarówno dzieci, które w Austrii są tylko czasowo, jak i dzieci Polaków lub osób pochodzenia polskiego przebywających na stałe za granicą.
Szkoła realizuje uzupełniający program nauczania, zatwierdzony przez Ministerstwo Edukacji Narodowej w Polsce. Umożliwia on uczniom wracającym do kraju kontynuowanie nauki na każdym etapie edukacyjnym. W szkole korzysta się z polskich podręczników.
Poza tym w szkole organizowane są rożnorodne imprezy takie jak np. pasowanie na ucznia, andrzejki, mikołajki, jasełka, zabawa karnawałowa, topienie Marzanny, Dzień Matki, Dzień Dziecka. Ponadto klasy często wychodzą do teatru i kina.
Zajęcia odbywają się przy Promenadeweg 3 w 23. Bezirku w Wiedniu. Można się do niej dostać autobusami ÖBB-Postbus 354 lub 253 (należy wysiąść na stacji Kalksburg Kirchenplatz). Szczegółową mapkę dojazdu zamieszczono na stronie internetowej szkoły.
Uczniowie przyjeżdżają do szkoły w soboty (dzieci młodsze) lub raz w tygodniu na parę popołudniowych godzin. Dzięki temu mogą spokojnie chodzić równolegle do austriackich szkół. Z myślą o uczniach mieszkających daleko od Wiednia organizowane jest także nauczanie w systemie kształcenia na odległość w zakresie tych samych przedmiotów. Wówczas zajęcia odbywają się raz w miesiącu.
Dokładny plan lekcji poszczególnych klas znajdziecie na stronie internetowej szkoły.
Myślę, że najważniejszą wiadomością jest to, że nauka w szkole jest bezpłatna. Szkołę w całości finansuje Ministerstwo Edukacji Narodowej i Sportu. W wyposażeniu szkoły i organizacji szkolnych imprez pomagają jednak sponsorzy, a także działająca przy szkole Rada Rodziców.

Adres:
Zespół Szkół im. Jana III Sobieskiego
przy Ambasadzie RP w Wiedniu
Promenadeweg 3
1230 Wiedeń, Austria
Tel: +43 888 41 58 181
Fax: +43 888 41 58 60
e-mail
Dyrektor: dyr.kaczmarczyk.h@szkolapolska.org
Sekretariat: dyrektor@szkolapolska.org

Mozartkugeln w polskiej puszce

2009-10-08T12:41:00.000-07:00

Uwaga, uwaga!
W austriackich sklepach pojawiła się limitowana edycja czekoladek Mozartkugeln firmy Mirabell!
To najlepsza okazja dla tych, którzy jeszcze nie znają smaku tych kultowych czekoladek, aby wreszcie je sobie kupić. A Mozartkugeln są pyszne. Te produkowane przez firmę Mirabell nie są co prawda oryginalne, ale bardzo smaczne. Najprawdziwsze wyrabiane są ręcznie (!) od 1890 roku przez salzburską cukiernię Fürst:
najpierw kuleczkę zielonego, pistacjowego marcepanu obtacza się w nugacie, potem natyka się każdą na patyczek i macza w ciemnej czekoladzie; gdy zastygną, a dziurka po patyczku zostanie zalepiona polewą, owija się je w sreberka.
Rocznie powstaje w ten sposób 1,4 mln Mozartkugeln!

W Mozartkugeln firmy Mirabell marcepan otoczony jest jasnym i ciemnym nugatem. Można je dostać w całej Austrii. Seria limitowana zapakowana jest w puszkę zaprojektowaną przez Polkę Agatę Peperski Pierzchanowską. Peperski wygrała organizowany przez firmę Mirabell konkurs na projekt puszki. Mogli w nim brać udział wyłącznie studenci Uniwersytetu Sztuki Stosowanej w Wiedniu (Universität für angewandte Kunst Wien), gdzie Peperski uczy się od 2007 roku. Czekoladki były dotychczas sprzedawane w tradycyjnych puszkach. W tym roku firma postanowiła odświeżyć swój wizerunek i zaprosiła do współpracy młodych ludzi. Mieli oni za zadanie zmierzyć się z wizerunkiem Mozarta w sposób dowcipny i nowatorski. No i zdaniem jurorów Peperski udało się to najlepiej.
Gratulacje!

P.S. Mój artykuł o sukcesie Peperski ukazał się w dzisiejszym wydaniu "Pracy i życia za granicą".

Nimm ein Sackerl für mein Gackerl!

2009-07-30T00:12:00.000-07:00

Czyli: Weź siateczkę na moją kupeczkę! W ten sposób uroczy psiak ze zdjęcia na podajniku torebek na psie odchody zachęca nas do korzystania z nich. A korzystanie z nich się opłaca - każda sprzątnieta po naszym pupilu kupa to 36 euro w kieszeni (taką karę zapłacimy za pozostawioną "pamiątkę"). Na szczęście podajniki torebek znajdują się co kilkaset metrów, koszy na śmieci teź jest pod dostatkiem.

W ogóle psy w Wiedniu mają całkiem niezłe życie. Właściciel jest co prawda zobowiązany do zgłoszenia psa w magistracie, co wiąże się z roczną opłatą w wysokości 43,60 euro. W zamian pies dostaje swój medalik z numerem i jest rejestrowany w bazie danych. Ponadto miasto przygotowało 126 Hundezone, czyli stref dla psów. Są to mniejsze lub większe, ogrodzone tereny z zadbanym trawnikiem, ławkami i stolikami dla właścicieli, gdzie psiaki mogą się do woli wybiegać bez smyczy. Oczywiście znajdziemy tam też torebki na psie odchody, kosze na śmieci, no i pompę z wodą dla psów.

Z psem bez problemów przejedziemy się też komunikacją miejską (kupujemy mu bilet ulgowy - 0,90 euro, a jeśli mamy Jahreskarte, to pies jedzie za darmo). Wymagana jest oczywiście smycz i kaganiec (małe psy są wpuszczane nieoficjalnie bez kagańca).
Z psem można wejść właściwie wszędzie, do prawie każdego sklepu (oprócz marketów), w restauracjach dostanie on miskę z wodą, a w jednej z lodziarni na Graben można kupić lody dla psów.
Warto pamiętać o tym, że dla Muzułmanów pies jest zwierzęciem nieczystym. Dlatego nie zabierajmy go do tureckiego sklepu i nie dziwny się, jeśli muzułmańscy sąsiedzi będą omijać nas szerokim łukiem.
Więcej przeczytacie w najnowszym wydaniu "Pracy i życia za granicą" w mpim artykule "Pieskie życie".

Zielona wyspa w sercu miasta

2009-07-19T15:55:00.000-07:00

No, może nie w samym sercu, ale bardzo blisko centrum (5 stacji metra = 6 minut jazdy od Stephnasplatz) można popływać, poopalać się, pospacerować, pobiegać, pojeździć na rolkach, rowerze... Zwyczajnie odpocząć. Robić wszystko to, co robi się podczas wypadów za miasto nad rzekę. Z tą różnicą, że nie opuszczamy miasta. Wystarczy wsiąść w metro (U1 stacja Donauinsel, U6 stacja Neue Donau), by w kilka minut znaleźć się na Wyspie Dunajskiej (Donauinsel). Poza ścieżkami rowerowymi, zadbanymi łąkami, placami zabaw, wypożyczalniami sprzętu (rowerów, kajaków, rowerów wodnych) na wyspie czekają też liczne mniej lub bardziej romantyczne restauracje i knajpki. To na wyspie przez cały sezon można zjeść obiad u Greka, a wieczorem napić się drinka u Jamajczyków, a wszystko to z widokiem na miasto nad pięknym, modrym Dunajem...
Co weekend (i nie tylko) spotykają się tam całe rodziny, znajomi, żeby wspólnie pogrillować (są specjalne miejsca do tego przeznaczone), pograć, potrenować. Najfajniejsze jest to, że niepotrzebny jest samochód ani wielkie przygotowania, aby na jeden dzień wyrwać się z miasta na zieloną trawkę.

Donauinselfest

2009-06-26T02:26:00.000-07:00

Dziś, jak co roku, zaczyna się Donauinselfest. Potrwa do 28. czerwca.
Jak zwykle każdy będzie mógł znaleźć coś dla siebie. Oprócz koncertów na kilku scenach, będą imprezy sportowe. Przewidziano też program dla najmłodszych. Oczywiście będzie też, gdzie zjeść i się napić. I jak zwykle będą tłumy, co nikogo nie zniechęca. Na Donauinselfest panuje zawsze świetna atmosfera.
Cała impreza odbywa się na Wyspie Dunajskiej - w oazie w środku miasta. Najłatwiej dojechać tam metrem: linią U1 do stacji Donauinsel lub U6 do stacji Neue Donau.
Bardzo szczegółowy program festiwalu znajdziecie tutaj.

Opowiedzieć Wiedeń

2009-06-18T01:56:00.000-07:00

W dzisiejszym numerze dwutygodnika "Praca i życie za granicą" przeczytacie mój artykuł o Małgosi Nowak - najlepszej wiedeńskiej przewodniczce (nie tlyko moim zdaniem).
A jeśli chcecie odwiedzić Małgosię w sieci, to zapraszam tutaj .

Zostać przewodnikiem miejskim nie jest wcale łatwo. Przede wszystkim trzeba być zameldowanym w Wiedniu. Potrzebna jeszcze jest odrobina szczęścia - nie jest łatwo trafić na kurs. Odbywają się one nieregularnie - trzeba po prostu na nie polować. Szukać można ich w WIFI i bfi . Kurs trwa 3 lub 4 semestry (w zależności od częstotliwości spotkań). Zajęcia odbywają się zwykle popołudniami (1-2 razy w tygodniu). Ponadto organizowane są weekendowe wycieczki. Po ukończeniu kursu należy zdać egzamin i można zakładać własną działność gospodarczą.
Koszt: ok. 950€ za semestr + 350€ za egzamin.
Do tego należy doliczyć opłaty za podręcnziki, ksera, bilety wstępów, napiwki dla przewodników, bilety za przejazdy itp. itd.
Nie jest to mało, ale warto zainwestować. Jeśli jest się dobrym przewodnikiem, to pieniądze szybko się zwrócą.

Selbstversicherung

2009-05-21T12:22:00.000-07:00

W dzisiejszym wydaniu dwutygodnika "Praca i życie za granicą" przeczytacie o tym, jak się ubezpieczyć w WGKK (Wiener Gebietskrankenkasse), czyli jak załatwić sobie tzw. dobrowolne ubezpieczenie zdrowotne.
Przydaje się ono, gdy jest się w Wiedniu na dłużej i trzeba korzystać na miejscu z opieki medycznej np. lekarza rodzinnego, ginekologa czy okulisty.
Fragmenty artykułu znajdziecie tutaj.

Tafelspitz c.d.

2009-05-09T07:36:00.000-07:00

W dzisiejszych "Wysokich obcasach" kolejne owoce podróży Agnieszki Kręglickiej do Wiednia. Tym razem można przeczytać, z czym podać Tafelspitz . Przepis na Tafelspitz ukazał się dwa tygodnie wcześniej.
Agnieszka Kręglicka pisze też o tym, jak ważne jest używanie produktów najlepszej jakości. Muszą być one przede wszystkim świeże. Idealnie jednak, gdy pochodzą z ekologicznych upraw i hodowli, czyli są BIO. Takich produktów w Austrii nie brakuje. Można je dostać właściwie w każdym sklepie. Oprócz tego są sklepy, które sprzedają tylko BIO-produkty (a wśród nich BIO-wino czy Bio-piwo, a nawet BIO-whiskas!). W Austrii w ogóle przykłada się wagę do tego, skąd produkt pochodzi - najbardziej cenione są rodzime produkty. Tu nie można np. kupić po prostu ziemniaków - jest ich kilka lub kilkanaście gatunków. Na szczęscie, zawsze znajdziemy opis, do czego który z nich się najlepiej nadaje.
Prawdziwym rajem dla smakoszy, także dla miłośników egzotycznych smaków, jest Naschmarkt .

Anmeldebescheinigung

2009-05-08T07:27:00.000-07:00

Obywatele EOG i Szwajcarii, w tym także Polski, którzy po 01.01.2006 zamieszkali w Austrii, zameldowali się w urzędzie dzielnicy i zamierzają pozostać w Austrii dłużej niż 3 miesiące, są zobowiązani do złożenia wniosku o poświadczenie zameldowania (Anmeldebescheinigung). Dokument ten potwierdza prawo pobytu w Austrii.
Jeśli wiążemy przyszłość z tym krajem, nie możemy się bez niego obejść. Jest on wymagany m.in. przez AMS, gdy ubiegamy się o pozwolenie na zatrudnienie. Bez niego nie mamy szans na Familienbeihilfe (zapomogę rodzinną) czy Kindergeld (zasiłek na dziecko). Niewarto zwlekać z załatwieniem Anmeldebescheinigung – jeżeli zabierzemy się za to po upływie 3 miesięcy od zameldowania (otrzymania Meldezettel), musimy liczyć się z karą od 50€ wzwyż.
Wniosek o Anmeldebescheinigung należy złożyć wydziale 35 magistratu (MA 35 w przy Dresdner Straße 93). Aby otrzymać dokument, musimy udowodnić, że stać nas na życie w Austrii. W przypadku studentów wystarczy pismo od rodziców wraz zaświadczeniem o wysokości zarobków, że dziecko pozostaje na ich utrzymaniu. Pozostali muszą wykazać legalne zarobki/przychody opodatkowane w Austrii w wysokości min. 1100€/mies. lub 15 tysięcy euro na koncie (najlepiej austriackim). Jeżeli wniosek składa np bezrobotne małżeństwo, to każde z małżonków musi wykazać po 15 tys. euro na koncie. Ewentualnie należy udowdnić, że pobiera się odpowiednio wysoką rentę, emeryturę lub alimenty. Jeśli pozostajemy na czyimś utrzymaniu, MA 35 wymaga notarialnej umowy o zapewnieniu środków do utrzymania łącznie z zaświadczeniem o dochodach osoby zobowiązującej się do zapewnienia środków.
Poza w/w dokumentami potrzebne będą paszport, Meldezettel, pozwolenie na zatrudnienie lub na prowadzenie działalności gospodarczej (Gewerbeschein) oraz zaświadczenie o objęciu ubezpieczeniem. Małżonkowie dołączają ponadto odpis skrócony aktu małżeństwa, studenci – poświadczenie inskrypcji. Jeżeli ubiegamy się o Anmeldebescheinigung dla dziecka, konieczny jest odpis skrócony aktu urodzenia oraz zaświadczenie o uczęszczaniu do szkoły (dotyczy dzieci podlegających obowiązkowi szkolnemu). Do wniosku trzeba dołączyć oryginalne dokumenty wraz z jedną kopią (oryginały zostaną nam zwrócone). Dokumenty w języku polskim muszą być przetłumaczone przez tłumacza przysięgłego. Koszt wydania Anmeldebescheinigung wynosi 55€.
Dodatkowe informacje, godziny przyjęć MA 35 oraz wniosek o wydanie dokumentu (Antrag auf Ausstellung einer Anmeldebescheinigung) można znaleźć pod adresem: http://www.wien.gv.at/amtshelfer/dokumente/personenwesen/einwanderung/anmeldebescheinigung.html
W najnowszym wydaniu "Pracy i życia za granicą" znajdziecie ten formularz przetłumaczony przeze mnie.

Praca sezonowa

2009-05-07T03:53:00.000-07:00

Czas najwyższy się zainteresować szukaniem posady u Bauera, zwłaszcza, że łatwo nie jest...
Pracownicy sezonowi zatrudniani są głównie w rolnictwie, leśnictwie, hotelarstwie i gastronomii.
Ofert pracy najlepiej szukać w internecie lub przez agencje pośrednictwa pracy.
Pracodawca zwykle gwarantuje zakwaterowanie i wyżywienie, a zarobić można od 5 do 9€ za godzinę.
Austria, podobnie jak w przypadku stałej pracy, wprowadziła sporo ograniczeń dla pracowników sezonowych z zagranicy. Pozwolenie na zatrudnienie sezonowe, wydawane jest na okres:
- 6 tygodni dla pracowników zatrudnionych przy zbiorach plonów w rolnictwie,
- 6 miesięcy dla pracowników zatrudnionych przy innych pracach w rolnictwie i
leśnictwie,
- 25 tygodni dla pracowników zatrudnionych w turystyce letniej.
Istnieje możliwość przedłużenia na wniosek pracodawcy zezwolenia wydanego na 6 miesięcy na maksymalnie kolejne pół roku.
Ilość pozwoleń na zatrudnienie sezonowe jest ustalana każdego roku przez Ministerstwo Pracy. Pierwszeństwo w otrzymaniu posady mają Austriacy, mieszkańcy „starej“ Unii i obcokrajowcy mieszkający w Austrii na stałe.
Aby uzyskać pozwolenie na pracę dla sezonowego pracownika z Polski, pracodawca musi najpierw złożyć wniosek o wystawienie promesy pozwolenia na zatrudnienie sezonowego pracownika (Antrag auf Sicherungsbescheinigung), a następnie o wydanie samego pozwolenia (Beschäftigungsbewilligung). Aby nie utraciło ono ważności, pracownik musi podjąć pracę nie później niż w ciągu 6 tygodniu od daty jego wydania.
Zachęcam też do zajrzenia do dzisiejszego wydania "Pracy i życia za granicą". Znajdziecie tam moją notkę o pracy sezonowej w Austrii.

Po Stadt.Fest.Wien.

2009-04-28T04:53:00.000-07:00

Byłam. Zobaczyłam. Fotki zrobiłam.

Kohlmarkt

Michaelplatz

Graben

odpust na Stephansplatz

Tafelspitz

2009-04-25T02:33:00.000-07:00

Wyprawa Agnieszki Kręglickiej do Wiednia ciągle wydaje owoce. Kolejny z nich - opowieść kulinarna o Tafelspitz i przepisy na kluski z kaszy manny oraz na knedle z bułki tartej (Semmelknödel) - do przeczytania w dzisiejszych "Wysokich Obcasach" oraz w internecie .

Stadt. Fest. Wien.

2009-04-22T04:26:00.000-07:00

Jak co roku o tej porze odbędzie się święto miasta, czyli Stadtfest Wien. W tym roku imprezy potrwają od 24. - 26. kwietnia. Tegoroczne święto Wiednia odbywa się pod hasłem "Europa wächst in Wien", czyli "Europa wyrasta w Wiedniu".
Będą też polskie akcenty!
25.04. o godz 14:00 na Bühne am Michaelerplatz wystąpi polskie trio fortepianowe "Trio Subito" w składzie: Lech Napierała (fortepian), Magdalena Szczepanowska (skrzypce) i Piotr Hausenplas (wiolonczela). W programie utwory Andrzeja Panufnika, Claude'a Debussyego i Ludomira Różyckiego.

26.04. o godz. 10:00 i 13:00 na Europapodest na Josephsplatz w ramach całodniowego koncertu "Europejska Kultura Ludowa" śpiewają i tańczą zespoły ludowe różnych krajów europejskich, których członkowie żyją w Wiedniu. Polskę reprezentuje zespół góralski "Zakopane".

Cały program imprezy jest dostępny na ona stronie internetowej Stadt. Fest. Wien..

Urodzinowo

2009-04-04T01:55:00.000-07:00

W naszej rodzinie zaczął się okres urodzinowy. Baranków sporo wśród nas, chociażby ja i mój mąż. W dzisiejszych "Wysokich Obcasach" też urodzinowo: kończą 10 lat. Z tej okazji panie Kręglicka i Gessler upiekły torty urodzinowe. Tort Agnieszki Kręglickiej szczególnie polecam. Podaje ona przepis na słynny Imperialtorte - tort z hotelu Imperial. Według legendy został on wymyślony przez młodego kuchcika z okazji uroczystego otwarcia hotelu przez samego cesarza Franciszka Józefa. Miało to miejsce 28. kwietnia 1873 roku - tak więc hotel Imperial też niedługo świętuje urodziny. Od tego czasu tort stał się kultowy. Doczekał się nawet własnej strony internetowej. Nie znajdziemy na niej przepisu na to cudowne ciasto. Jest on objęty tajemnicą. Nie mam pojęcia, jakim cudem udało się go zdobyć Agnieszce Kręglickiej. Musiał zadziałać jej urok osobisty. A może jej córeczki Toni, która po wejściu do pałacu, w którym znajduje się hotel, natychmiast stała się księżniczką. Księżniczkom, jak wiadomo, się nie odmawia.
Aby skosztować oryginalnego Imperialtorte, nie trzeba przyjeżdżać do Wiednia. Można go zamówić w sklepie internetowym. Zostanie wysłany przesyłką kurierską w specjalnym opakowaniu w dowolne miejsce na świecie. Koszt: Imperialtorte Piccolo (4 porcje) - 27€ + wysyłka - drugie tyle.

Ostermarkt

2009-04-01T03:44:00.000-07:00

Wiedeń słynie co prawda z jarmarków adwentowych, jednak można też wiosną poszaleć wśród straganów tradycyjnymi i współczesnymi ozdobami i przysmakami. Oczywiście zamiast Mikołaja czy grzańca dostaniemy pisanki i Spritzera.Jarmark wielkanocny odbywa się rokrocznie na dziecińcu pałacu Schönbrunn i trwa zwykle niewiele ponad dwa tygodnie. W tym roku rozpoczął się 28. marca i potrwa jeszcze do 13. kwietnia. Stragany otwierają się o godzinie 10:00 i czekają na klientów do 19:00.W przyszłym, 2010, roku też oczywiście nie zabraknie Ostermarkt. Będzie trwał od 20. marca do 5. kwietnia.Wszystkie informacje na stronie internetowej jarmarku.A ja zapraszam na Ostermarkt i do obejrzenia zdjęć zrobionych na tegorocznym Ostermarkt.

Po czym poznać wiosnę w Wiedniu?

2009-03-28T12:41:00.000-07:00

Nareszcie nadeszła wiosna!
Mieliśmy dziś 17 stopni.

Oznaki wiosny:

stokrotki i nie tylko powychodziły z ziemi

pojawiły się bazie

kaczki wygrzewają się w słońcu na Glorietcie

coraz więcej osób chce zrzucić zimowy tłuszczyk

"Bieguni"

2009-03-18T22:32:00.000-07:00

Dzisiaj w Hauptbücherei am Gürtel Olga Tokarczuk spotkała się z czytelnikami, aby promować swoją powieść "Unrast", czyli niemiecką wersję "Biegunów". Na spotkaniu była też tłumaczka powieści, Esther Kinsky, a moderowała je Judith Brandner z ORFu. Tokarczuk i Kinsky czytały fragmenty powieści (każda w swoim ojczystym języku), a potem odpowiadały na pytania czytelników.
Pytania jak pytania. Nie obeszło się jednak bez wpadki. Nie wiem, czemu tak się dzieje, ale za granicą prawie każdy Polak czuje się współodpowiedzialny za swoich rodaków, Polskę i wszystko, co z nią związane. Ja tak właśnie mam. Dlatego było mi wstyd przed tą garstką obecnych na spotkaniu Austriaków, gdy odezwał się jeden z rodaków. Nawiązał on do prezentowanego fragmentu powieści - monolog Biegunki. Upraszczając i skracając, czepił się zdania, w którym Tokarczuk jako przykład nomadów, którzy po dziś dzień spotykają się z niezrozumieniem i dyskryminacją podała Cyganów i Żydów. "Dlaczego umieściła pani Cyganów i Żydów pod jedną kreską?", "A co 2000 lat tradycji chrześcijańskiej?". Takich kwiatków wypuścił z siebie więcej. Niestety.
Tokarczuk i Kinsky poradziły sobie z tym panem i udało im się go odwieść od pomysłu dłuższej i zaciętej dyskusji.
Poza tym na spotkaniu było naprawdę miło. Gdyby nie to, że "Bieguni" już dawno przeczytani, to na pewno kupiłabym tą powieść od razu.

Anschluss

2009-03-13T12:47:00.000-07:00

Wczoraj minęło 71 lat od wkroczenia faszystowskich wojsk do Austrii i przyłączenia jej do Rzeszy. Oficjalnie stało się to dzień później na mocy Gesetz über die Wiedervereinigung Österreichs mit dem Deutschen Reich, czyli Dekretu o ponownym zjednoczeniu Austrii z Niemiecką Rzeszą. Tym samym zakończyła się era austrofaszyzmu, a rozpoczął trwający do końca II wojny światowej okres narodowego socjalizmu w Austrii.

Dzisiaj Austriacy twierdzą, że ich kraj został włączony siłą i wbrew ich woli do Rzeszy. Jednak, gdy Hitler ogłaszał Anschluss ze skrzydła Neue Burg cesarskiej rezydencji Hofburg w centrum Wiednia, wiwatowały tłumy na jego cześć.
Pod koniec wojny na tym samym placu uprawiano, co się da, aby tylko nie umrzeć z głodu.

Bezrobocie nad Dunajem

2009-03-12T10:30:00.000-07:00

W dzisiejszym wydaniu "Pracy i życia za granicą" ukazał się artykuł "Bezrobocie nad Dunajem". Można w nim przeczytać, jakie świadczenia przysługują Polakom, którzy stracili pracę w Austrii.

Krapfen

2009-02-24T12:30:00.000-08:00

Dziś Ostatki, czyli ostatnia okazja na zjedzenie karnawałowego pączka (Krapfen). W Austrii są one nieodłącznym elementem karnawału. Można je dostać podobnie jak w Polsce z różnymi nadzieniami. Tradycyjna, podstawowa wersja ma w środku konfiturę morelową - w końcu jadąc do Wiednia napotkamy hektary pól morelowych. Poza tym popularne są pączki z nadzieniem czekoladowym, waniliowym, toffi...
Co roku organizowane są plebiscyty na najlepsze pączki. Według dziennika "Österreich" w różowych kawiarniach sieci Aida smażone są najlepsze pączki. Moim zdaniem, przy polskich puszystych pączkach mogą się austriackie schować. Te tutejsze są jakieś takie racuchowe.

Wolę polskie, usmażyłam polskie (ale z austriackich składników) i na takie podam przepis (inspirowany przepisem Beatki).

Pączki

2 szklanki mąki
4 dag świeżych drożdży
4 łyżki cukru
2/3 szklanki mleka
2 żółtka
1 jajo
szczypta soli
3 łyżki oleju
laska wanilii
skórka otarta z cytryny
sok z połowy cytryny
1 łyżka wódki

konfitura
cukier puder do posypania
tłuszcz do smażenia

Z drożdży, łyżki cukru, 4 łyżek mąki i odrobiny mleka przygotować rozczyn o gęstości śmietany. Odstawić go w ciepłe miejsce do wyrośnięcia. W tym czasie utrzeć żółtka i jajko z cukrem. Dodać przesianą mąkę i wyrośnięty rozczyn oraz wydrążoną laskę wanilii, sok i skórkę z cytryny, sól, wódkę i pozostałe mleko. Zagnieść ciasto, pod koniec zagniatania dodając olej.
Ja robiłam ciasto w malakserze.
Odstawić ciasto w ciepłe miejsce do wyrośnięcia.
Następnie odrywać od ciasta porcje mniej więcej równej wielkości - z tej ilości wychodzi 10 niemałych pączków. Każdą porcję lekko spłaszczyć, nałożyć sporo konfitury (ja robiłam oczywiście z morelową), zakleić i uformować pączka. Gotowe odstawić do wyrośnięcia.
Pączki smażyć z obu stron w głębokim tłuszczu. Odsączyć na ręczniku papierowym i posypać cukrem pudrem.

Smacznego!

Apfelstrudel w Wysokich Obcasach

2009-02-21T16:35:00.000-08:00

W najnowszym numerze Wysokich Obcasów, a także w internecie ukazała się opowieść kulinarna pani Agnieszki Kręglickiej. Była ona całkiem niedawno ze swoim mężem i uroczymi dziećmi w Wiedniu. Wyprawa zaowocowała tekstem w Obcasach.
Polecam!
Aż zapachniało pieczonymi jabłkami z cynamonem i rodzynkami...

Bal w Operze

2009-02-19T11:03:00.000-08:00

Podczas gdy w ostatni czwartek karnawału Polacy objadają się pączkami, Wiedeńczycy czekają na czwartkowy wieczór i noc. Odbywa się wtedy słynny bal w Wiedeńskiej Operze.
Jego tradycja sięga Kongresu Wiedeńskiego w 1814/15, który bardziej tańczył niż obradował. Jednak po raz pierwszy odbyła się ta impreza w Operze w 1877 roku. Od 1935 roku oficjalnie używana jest nazwa "Wiener Opernball", czyli Wiedeński bal w Operze.
Na balu zawsze pojawiają się gwiazdy i celebryci. Bawili się tu już m.in.: Falco, Thomas Gottschalk, Dolly Buster, księżniczka Karolina, Franz Beckenbauer, Aleksander Kwaśniewski, Anna Netrebko. Od lat dziewięćdziesiątych poprzedniego stulecia pojawia się na zaproszenie wiedeńskiego przedsiębiorcy budowlanego, Richarda Lugnera, specjalna gwiazda. Przed rokiem była to Dita Von Teese, dwa lata temu - Paris Hilton, a w tym roku - Nicolette Sheridan. Lugner przychodzi ze swoim gościem zwykle ok. 21:30, potem około 45 minut spędzają w mileczniu w jego loży. Następnie tańczą jeden taniec. Mniej więcej o północy specjalny gość niczym Kopciuszek opuszcza bal. Czemu tak jest? Nie mam pojęcia. Może towarzystwo Lugnera nie należy do najciekawszych...
Co roku na balu pojawiają się debiutanci. Dziewczęta ubrane są obowiązkowo w białe suknie, w dłoniach trzymają identyczne bukieciki. Bal otwiera taniec debiutantów.
Podczas ceremonii otwarcia tańczy balet opery, a także tancerze z wiedeńskiej szkoły tańca. Do zeszłego roku przywilej ten miała słynna szkoła Elmayer. W tym roku zobaczymy po raz pierwszy wychowanków szkoły Kummer. Zobaczymy, jak im pójdzie.
Ceremonia otwarcia to nie tylko taniec. Można wtedy wysłuchać najlepszych głosów. Dwa razy występowała na otwarciu Anna Netrebko. Śpiewali tam też Jose Cura i Jose Carreras.
Bal kończy się zawsze punktualnie o 5 rano w piątek. Tego dnia organizatorzy balu rozpoczynają przygotowania do przyszłorocznej imprezy.
Ceny biletów zaczynają się od 230 euro, a kończą na 17000 za lożę. Dużo mniej kosztują bilety na próbę generalną, która odbywa się dzień wcześniej: 15 euro za miejsce stojące i 25 euro za miejsce siedzące.
W tym roku na balu pojawić ma się 6000 gości. Pracuje dla nich 1200 osób zatrudnionych przy organizacji, obsłudze, ale też zapewnieniu bezpieczeństwa podczas balu.
Wszystkie kobiety na balu występują w długich, wieczorowych sukniach, mężczyźni natomiast mają obowiązek przyjść na bal we fraku.
Ceremonię otwarcia, a wcześniej trochę historii, wspomnień z poprzednich bali i przygotowań do nich można oglądać od godziny 20:00 w telewizji ORF2.

Praca w Austrii

2009-02-12T12:01:00.000-08:00

W najnowszym numerze dwutygodnika "Praca i życie za granicą" ukazał się artykuł o tym, jak znaleźć pracę w Austrii, w jakich branżach są na to największe szanse, no i jakim cudem zdobyć pozwolenie na pracę. Ponadto można przeczytać o tym, jak założyć własną firmę w Austrii. To dużo łatwiejsze niż w Polsce!

Rok Haydna

2009-01-01T13:36:00.000-08:00

Szczęśliwego Nowego Roku!

I znowu Wiedeń czci wielkiego kompozytora. Rok 2006 był poświęcony Mozartowi. Rok 2009 ogłoszono rokiem jego przyjaciela, Haydna.

31. maja przypada 200. rocznica jego śmierci. Zmarł i został pochowany w Wiedniu. Dlatego też przez cały rok w Wiedniu odbywać się będą różne imprezy poświęcone pamięci kompozytora. Przygotowano nie tlyko mnóstwo koncertów (głównie w Filharmonii Wiedeńskiej), ale też masę wystaw i kilka nowym tras zwiedzania miasta śladami Haydna.

Ja też mam w planie dotarcie do kilku miejsc związanych z kompozytorem. Dotrę, sfotografuję, wrzucę na bloga i opiszę. Obiecuję!

Sylwester w Wiedniu

2008-12-31T09:25:00.001-08:00

Zaraz po Bożym Narodzeniu w austriackich sklepach miejsce Mikołajów, aniołków, bombek, choinek (z czekolady i nie tylko) zajmują kominiarze, podkowy, jednocentowe monety, czterolistne koniczynki i ... świnki, czyli tzw. Glücksbringer - amulety na szczęście. Zwyczajem jest dawać swoim przyjaciołom i bliskim właśnie w Sylwestra coś na szcęście. Z tymi świnkami to nie jest żart. W krajach niemieckojęzycznych różowiutka świnka jest symbolem szczęścia. Mówi się nawet "Du hast Schwein gehabt", co oznacza "Miałeś szczęście", a nie "Byłeś chory na świnkę".
Dlatego, witając kolejny rok w Austrii, nie można nie wrócić do domu bez chociaż maleńkiej, marcepanowej świnki. Szczęściu trzeba pomagać...

A gdzie witać nowy rok w Wiedniu?
Mnóstwo ludzi świętuje w samym centrum, czyli w pierwszej dzielnicy. Na wielu placach Starówki ustawiane są sceny dla zespołów, orkiestr i d-jów, a także dla wykonawców karaoke. Każdy plac, to inny gatunek muzyczny i tak np. na Lugeck można się bawić przy włoskich przebojach, rock'n'rolla i boogie potańczyć w Haus der Musik, najnowszcy popowych i rockowych hitów posłuchać na placu Am Hof, natomiast na Freyung króluje muzyka country i bardzo Dziki Zachód. Wiedeńczycy nie zapomnieli też o tradycji (i o tłumach turystów, którzy chcą wkraczać w nowy rok w rytmie walca). Przyspieszony kurs walca odbywa się na Placu Ratuszowym już w sylwestrowe popołudnie. Potem można się przenieść na Graben, która zamienia się w największą wiedeńską salę balową. Jak widać, każdy znajdzie coś dla siebie.
Niezależnie od tego, jaką kto wybrał muzykę, wszyscy nasłuchują o północy dzwonu Pummerin, który wybija w katedralnej wieży nadejście nowego roku.
Jego bicia wysłuchać można też oczywiście, świętując na jednej z mnóstwa imprez w restauracjach i klubach, a nawet w "Klubie dziennikarza", bo transmituje je austriacka telewizja publiczna ORF.

Szczęśliwego nowego roku!
Prosit Neujahr!

Coś na rozgrzewkę (tylko dla dorosłych!)

2008-12-30T08:04:00.000-08:00

Podobno mamy ocieplenie klimatu. "Podobno", bo do Wiednia zawitała zima. Śniegu wprawdzie nie ma, ale termometr wskazuje temperatury poniżej zera, jest wilgotno, a do tego, jak zwykle w Wiedniu, wieje wiatr. Brrr!
To taka pogoda, podczas której najchętniej nie wychodziłabym z domu. Jednak jeśli już wyjść trzeba (zwłaszcza wieczorem, brrr...), to przydałoby się coś, czym możnaby się rozgrzać po powrocie do domu. Austriacką alternatywą dla herbaty z cytryną i miodem jest Punsch. Można oczywiście kupić gotowy w każdym supermarkecie, ale o ileż przyjemniej jest zrobić go samodzielnie!
Ja korzystam z tradycyjnego przepisu. Podobno według niego jest przygotowywany Punsch w cukierni Demel.

Składniki:

1 butelka czerwonego (pół)wytrawnego wina (idealny jest Zweigelt)
1 szklanka soku pomarańczowego (najlepiej świeżo wyciśniętego)
sok wyciśnięty z jednej cytryny
40 ml wódki
120 g cukru
szczypta cukru waniliowego
po 100 g mrożonych truskawek, malin, czerwonych porzeczek i jeżyn (jesli dodacie inne owoce jagodowe, nic się nie stanie)

Wieczorem wlewamy/wrzucamy wszystkie składniki do garnka i podgrzewamy do temp. mniej więcej 85 stopni. Nie można dopuścić do wrzenia! Zostawiamy na noc, żeby się "przegryzło".
Następnego dnia przed podaniem ponownie podgrzewamy, uważając, aby Punsch się nie zagotował.

Smacznego!

Przepis pochodzi z książki Attili Dogudan "Demels großes Weihachtsbuch".

Cena zdrowia nad Dunajem

2008-12-18T02:10:00.000-08:00

W najnowszym wydaniu "Pracy i życia za granicą" ukazał się artykuł o kosztach leczenia i ubezpieczeniach zdrowotnych w Austrii. Polecam!

Podsumowując: nie ma co liczyć na NFZ. Najlepiej jest w zależności od długości pobytu w Austrii wykupić sobie albo ubezpieczenie turystyczne albo zainwestować w ubezpieczenie w jednej z lokalnych kas chorych (dla tudentów to niewiele ponad 20 euro miesięcznie). W tym ostatnim przypadku nie trzeba się martwić kosztami zwykłej wizyty lekarskiej. Ze skorzystaniem z porad i badaniami u lekarzy specjalistów też nie ma wtedy najmniejszego problemu.

Vanillekipferl

2008-12-15T13:19:00.000-08:00

Święta w Wiedniu to przede wszystkim wszechobecne Kekse, czyli przeróżne ciasteczka. Piekarnie i sklepy wystawiają już w listopadzie stojaki, na których roi się od małych i większych, z orzechami i z konfiturą, jasnych i ciemnych ciasteczek. Te najbardziej znane i bez których nie wyobrażam sobie od prau lat Bożego Narodzenia to Vanillekipferl, czyli rogaliki waniliowe. Są to rozpływające się w ustach, kruche rogaliki z orzechami laskowymi. Ich przygotowanie zajmuje co prawda trochę czasu. Robi się je jednak bardzo łatwo.

Przepis podaję za książką "Demels großes Weihnachtsbuch" Attili Dogudan. Zawiera ona podobno oryginalne przepisy, wykorzystywane w jednej z najsłynniejszych cukierni wiedeńskich Demel.

150g mielonych orzechów laskowych

250g miękkiego masła

100g cukru pudru

1 łyżeczka cukru waniliowego

300g mąki

cukier puder wymieszany z cukrem waniliowym do posypania rogalików

Masło, cukier puder, cukier waniliowy, orzechy i odrobinę mąki mieszamy na puszystą masę przy pomocy malaksera. Następnie dodajemy pozostałą mąkę i ugniatamy kruche ciasto. Owijamy je folią spożywczą i wstawiamy na min. godzinę do lodówki. Następnie robimy z ciasta wałeczki o grubości mniej więcej 1,5 cm, a z nich formujemy rogaliki i układamy na blasze wyłożonej papierem do pieczenia.

tak wyglądają przed wstawieniem do piekarnika

Pieczemy w piekarniku nagrzanym do 160 stopni około 15 minut - aż brzegi rogalików będą złoto-brązowe. Jeszcze gorące posypujemy cukrem pudrem z cukrem waniliowym.

Dobrze, gdy surowe ciasto jest zimne. Dlat ego najlepiej wyciągać je z lodówki porcjami. Gdy jest za ciepłe, roztapia się masło, a z ciasta robi się paćka.

Vanillekipferl zaraz po upieczeniu

Wioska Świąteczna na Placu Marii Teresy

2008-12-13T12:39:00.000-08:00

W zeszły weekend odwiedziliśmy dość ciekawy i chyba najdroższy (Punsch - 3,80!) jarmark w Wiedniu - wokół pomnika Marii Teresy.

Wioska Świąteczna na Placu Marii Teresy

19.11.2008 - 24.12.2008

godziny otwarcia:

codziennie 10:00 - 22:00

24.12. 11:00 - 15:00

Pozostałe informacje tutaj .

Topfenknödel

2008-12-09T14:37:00.001-08:00

Dzisiaj kolejna kulinarna propozycja i znowu na słodko - znane i lubiane w Austrii Topfenknödel, czyli knedle twarogowe. Przypominają trochę swojskie pierogi leniwe, ale ich przygotowanie zajmuje ciut więcej czasu. Moim zdaniem, warto.

Przepis na 4 porcje:

400 g zmielonego twarogu
140 g kaszy mannej
1/8 kg masła
3 jaja
odrobina soli
odrobina mąki do formowania knedli

do obtoczenia knedli:
100 g bułki tartej
80 g masła

cukier puder do posypania knedli

Masło utrzeć z żółtkami. Dodać kaszę manną, twaróg i sól. Dokładnie wymieszać. Z białek ubić sztywną pianę i połączyć ją z masą serową. Odstawić ciasto na min. pół godziny do lodówki.
Dłonie obsypać mąką i formować z ciasta knedle.
Wkładać je do wrzącej, posolonej wody i gotować ok. 15 minut.
W tym czasie roztopić masło i podsmażyć na nim bułkę tartą. Ugotowane knedle obtaczać w bułce tartej. Podawać posypane cukrem pudrem.

Austriacy serwują je często z konfiturą śliwkową.
Przed ugotowaniem można je nadziać morelami.

Ja polecam ugotowane w wodzie ze skórką z cytryny, pomarańczy, cynamonem i cukrem.

Jarmark pod pałacem Schönbrunn

2008-12-08T11:52:00.000-08:00

W Wiedniu coraz bardziej czuć nadchodzące Święta. W weekend zwiedziliśmy kilka jarmarków. Ten pod Schöbrunnem jest sporo mniejszy od jarmarku pod Ratuszem. Mimo że odwiedzają go tłumy turystów, jest tam jakoś przyjemniej i bardziej kameralnie. W tegorocznym plebiscycie na najlepszy wiedeński jarmark zdobył on trzecie miejsce, podczas gdy jarmark pod Ratuszem - ostatnie.

Zwycięzcą został jarmark na Karlsplatzu. Moim zdaniem, niesłusznie. Jest wprawdzie mały i w porównaniu z innymi trafia tam niewielu turystów. Jednak nie oferuje niczego lepszego (ani tańszego) niż pozostałe jarmarki. Do jego wygranej przyczyniła się zapewne bogata oferta dla najmłodszych i żywa szopka.

Zdjęcia z Karlsplatzu znajdą się w jednym z kolejnych postów.

Dziś - Kunst- und Weihnachtsmarkt pod pałacem Schönbrunn.

Jarmark Adwentowy pod pałacem Schöbrunn

czynny

od 22. listopada do 26. grudnia

od 10.00 do 20.30

24. grudnia od 10.00 do 16.00

25. i 26. grudnia od 10.00 do 18.00

strona poświęcona jarmarkowi: http://www.weihnachtsmarkt.co.at/

dojazd: U4, stacja Schönbrunn

Niedzielne śniadanie

2008-11-23T02:55:00.000-08:00

W niedzielę jest zawsze więcej czasu na przygotowanie śniadania. I myślę, że w niedzielę można zapomnieć o liczeniu kalorii i pozwolić sobie na słodkie Kaiserschmarrn. Jesto właściwie potrawa przyrządzana na deser. My jednak jemy ją na śniadanie. Jakoś nie potrafię sobie wyobrazić zjedzenia tego obfitego dania po obiedzie.

Nazwa Kaiserschmarrn (lub Kaiserschmarren) nie brzmi zachęcająco. Schmarren to śmieci, ścinki, duperelki. Dlatego warto się skupić na pierwszym członie nazwy: Kaiser to cesarz.

Znam dwie wersje historii powstania tej potrawy. Obie dotyczą Franza Josepha. Pierwsza mówi o tym, podczas pobytu w Salzkammergut przygotowano dla cesarza bardziej wykwitną wersję tzw. Holzfällerschmarrn (Holzfäller = drwal). Drwale do najbogatszych nie należeli. Potrzebowali jednak czegoś pożywnego. Kaloryczne i tanie - takie są Holzfällerschmarrn - usmażone na smalcu i porwane na kwałki placki z mąki i wody z dodatkiem słoniny. Latem, gdy w lesie pojawiały się jagody, dodawano je zamiast słoniny. Dla cesarza trzeba było przyrządzić coś wyjątkowo. Wodę zastąpiono mlekiem, a jagody - rodzynkami, rumem i cukrem. I tak oto z Holzfällerschmarrn powstały Kaiserschmarrn.

Jest też druga wersja ich powstania - dużo mniej romantyczna. Franciszek Józef był wielkim amatorem różnorakich ciast i deserów. Zwłaszcza placków i racuchów. Gdy nadwornemu kucharzowi racuchy sie nie udały i zniszczyły podczas smażenia, dostawała je służba. Były to "śmieci" (Schmarrn), które nie nadawały się dla cesarza. Wszystkim jednak bardzo smakowały (te rodzynki, rum, cukier...). Szybko więc trafiły na austriackie stoły.

Która wersja jest prawdziwa? Jak to zwykle w przypadku legend - nie wiadomo.

W każdym razie warto spróbować Kaiserschmarrn.

Składniki:

3 jajka

100 g mąki

200 ml mleka

3 łyżki cukru

rodzynki

masło

1-2 łyżki rumu

cukier puder do posypania

Zaczynamy od oddzielenia żółtek od białek i ubicia piany. Następnie rozpuszczamy na patelni masło i wrzucamy do niego rodzynki, żeby napęczniały. W tym czasie żółtka, mąkę i mleko miksujemy na gładką masę. Ostrożnie dodajemy pianę. Ciasto wlewamy na patelnię i smażymy pod przykryciem - najpierw z jednej, potem z drugiej strony. Nie martwicie się, jeśli podczas przewracania na drugą stronę placek się rozpadnie, bo gdy już się przyrumieni z obu stron, trzeba go porwać przy pomocy dwóch widelców na małe kawałki. Następnie, ciagle smażąc, posypujemy go cukrem i delikatnie mieszamy. Gdy cukier zacznie się karmelizować, polewamy Kaiserschmarrn rumem i podpalamy. Czekamy aż płomień sam zgaśnie i przekładamy na talerze. Podajemy z cukrem pudrem.

Tradycyjnie je się Kaiserschmarren z powdiłami śliwkowymi. My lubimy pokropione sokiem malinowym.

Smacznego!

City bike - rowerem po Wiedniu

2008-11-19T14:18:00.000-08:00

Gdy pisałam poruszaniu się po Wiedniu, nie wspomniałam o rowerach. Postanowiłam poświęcić im osobny post. Rowerem można nie tylko dojechać do Wiednia. W mieście czeka ponad 1000 km ścieżek rowerowych. Są one zadbane i całkiem nieżle oznakowane. Informacje dotyczące ścieżek rowerowych w Wiedniu można znaleźć tutaj.

W Wiedniu jest też coś dla tych, którzy własnego roweru nie mają (ze sobą). Po całym mieście rozproszonych jest 50 stacji Citybike. O każdej porze dnia i nocy można na każdej z nich wypożyczyć lub odstawić wypożyczony rower.

stacja Citybike na tyłach Katedry Św. Szczepana

Wszystko odbywa się automatycznie przy pomocy terminalu podobnego trochę do bankomatu. Potrzebna też jest karta - bankomatowa austriackiego banku, dowolna kredytowa lub Citybike Tourist Card. Tą ostatnią można zdobyć w Royal Tours przy Herrengasse 1-3 w I dzielnicy miasta (w samym centrum) lub w Pedal Power przy Ausstellungsstrasse 3 w II dzielnicy, a także w wielu hotelach i pensjonatach. Jej koszt to 2 euro dziennie. Aby móc wypożyczyć rower, korzystając z austriackiej karty bankomatowej lub karty kredytowej, należy się wcześniej zarejestrować. Można to zrobić przez internet lub w każdym terminalu Citybike. Pobierana jest wtedy jednorazowa w wysokości 1 euro. I tyle.

Jeśli uda nam się odpowiednio zaplanować pedałowanie po mieście, nie zapłacimy za tą przyjemność ani grosza więcej. Każda pierwsza godzina jeazdy jest za darmo. Wystarczy po 55-minutowej (te 5 minut polecam odliczyć dla pewności) przejażdżce odstawić rower na jednej ze stacji, odczekać 15 minut i znowu wypożyczyć rower. Kolejna godzina po tej 15-minutowej przerwie uznawana jest za pierwszą rozpoczętą i jest gratis. Druga rozpoczęta godzina kosztuje już 1 euro, trzecia godzina jazdy - 2 euro, a czwarta i każda następna to koszt aż 4 euro. Po przekroczeniu 120 godzin naliczana jest opłata w wysokości 600 euro! Lepiej nie "zapominać" o oddaniu roweru.

Gdzie znajdują się stacje Citybike, cennik, odpowiedzi na najczęsciej zadawane pytania i masę informacji o miejskich rowerach można przeczytać tutaj.

Nie są to co prawda najlepsze rowery, o przerzutkach nie ma co marzyć, ale w mieście sprawdzają się całkiem dobrze i jeżdzi się na nich zupełnie przyjemnie. Oczywiście w Wiedniu są też tradycyjne wypożyczalnie rowerów. Z lepszymi rowerami i wyższymi cenami. Warto jednak zainwestować w lepszy rower, gdy chcemy udać się na dalszą lub trudniejszą wyprawę - np. na Kahlenberg.

A sezon rowerowy w Wiedniu jeszcze trwa. Na stronie Citybike znajdziemy informacje o tym, jak najwygodniej dojechać miejskim rowerem na jarmarki adwentowe. Dopiero w oklicach 24. grudnia rowery trafią do magazynów, skąd wrócą, w zależności od pogody, na przełomie lutego i marca.

Es weihnachtet, czyli Jarmark Adwentowy w Wiedniu

2008-11-15T14:34:00.001-08:00

No i zaczęło się.
Tłumy zmarzniętych i snujących się po mieście turystów, którzy czekają, aż się ściemni i wreszcie będą mogli chłonąć (przed)świąteczną atmosferę jarmarku. Młodzież (i nie tylko) na mniejszym lub większym rauszu po rozgrzaniu się (stanowczo za drogim - w tym roku 3,50 € + 2,50 € kaucji za kubek) Punschem. Masa ludzi w metrze i tramwajach. Oblężone sklepy (niestety, nie tylko te z artykułami świątecznymi).

Ale to nic, bo i tak jest pięknie. Zwłaszcza, gdy wszystkie świetlne świąteczne dekoracje rozbłysną nad wiedeńskimi ulicami, a wszędzie pachnie Punschem, grzańcem i pieczonymi kasztanami. Es weihnachtet to jedno z moich ulubionych zdań po niemiecku. Po polsku powiedziałabym świątecznieje. No i od dzisiaj w Wiedniu świątecznieje już na całego. Bożonarodzeniowe pierniczki pojawiły się w sklepach już co prawda w połowie września, ale było na tyle ciepło tej jesieni, że chyba nikt nie dał się wtedy jeszcze porwać przedwczesnej atmosferze świąt. Teraz już nie ma ucieczki. I nie widzę też powodów, aby uciekać.

kataryniarz na Christkindlmarkt pod Ratuszem

Co roku powtarzamy sobie, że to już ostatni raz, że jeśli w ogóle pójdziemy na jarmark, to z naszymi gośćmi, żeby im pokazać, że mamy dość, że za dużo ludzi, że to czysta komercja. Jakoś nam się nie udaje. I nie żałujemy. Nic się nie równa ze smakiem gorących kasztanów obieranych przemarzniętą dłonią, którą za chwilę można ogrzać, trzymając gorący kubek z parującym Punschem. Nie ma nic lepszego niż jego zapach i to uczucie powolnego rozgrzewania całego ciała wśród tych wszystkich kramów i świateł.

kram z bombkami pod Ratuszem

kram z dekoracjami świątecznymi pod Ratuszem

stoisko z Punschem i grzańcem pod Ratuszem

aniołki na stoisku pod Ratuszem

Oprócz zdradliwego Punschu (lepiej odczekać, zanim się sięgnie po następny), kasztanów i innych pyszności (kandyzowanych owoców, waty cukrowej, pierników, owoców w czekoladzie, migdałów i orzechów w cukrze, precli, kiełbasek, placków ziemniaczanych...) można kupić (lub tylko pooglądać) świąteczne ozdoby, bombki, kartki, kalendarze, maskotki, czapki, szaliki, torebki, swetry, wyroby ze szkła... Co konkretnie oferuje każdy z niespełna 140 kramów, można sprawdzić tutaj. Ta strona dotyczy najbardziej znanego i największego jarmarku w Wiedniu, który odbywa się co roku na Rathausplatzu przy Ringu.

Christkindlmarkt pod Ratuszem

ciuchcia na jarmarku pod Ratuszem

Christkindlmarkt pod Ratuszem

Nie jest to jedyny jarmark adwentowy - Christkindlmarkt - w Wiedniu. Mniejsze i przez to może nawet ciekawsze, bo bardziej kameralne, odbywają się w wielu miejscach w mieście:

na placu Freyung (w samym centrum)
na Spittelberg w 7. dzielnicy
przed pałacem Schönbrunn
na dziedzińcu starego AKH, czyli w campusie
na Karlsplatzu przed kościołem Karola Boremeusza
przed pałacem Belveder
na placu Am Hof (w samym centrum)
przy Mahlerstraße (w samym centrum)
na placu Marii Teresy (przy Ringu)
w pałacu Pálffy przy Josefplatzu (w samym centrum)
przed kościołem Maria Hilf w 6. dzielnicy
na Viktor Adler Platz w 10. dzielnicy
na Meidlinger Platzl w 12. dzielnicy
w parku Türkenschanz w 18. dzielnicy
na Franz-Jonas-Platz w 21. dzielnicy

Jest, co zwiedzać...

Tradycja jarmarków w Wiedniu sięga 1296 roku, kiedy to Albrecht II Habsburg nadał wiedeńskim kupcom i handlarzom przywilej organizowania jarmarku w grudniu. W XVI wieku odbywał się on w okolicach Świąt Bożego Narodzenia i Nowego Roku pod nazwą Thomasmarkt. Wtedy oprócz dotychczas sprzedawanych artykułów spożywczych i tekstyliów, zaczęto oferować pierniczki i inne słodkie wypieki. W XVIII wieku jarmark nazywany był Nikolo- und Weihnachtsmarkt (Jarmarkiem Mikołaja i Bożonarodzeniowym) lub Krippenmarkt (Jarmarkiem Szopek).

W czasach Kongresu Wiedeńskiego wprowadzonno zwyczaj obdarowywania się prezentami z okazji Świąt. Jak można odczytać z ówczesnych rachunków, sprzedawano wtedy na jarmarku m.in. aniołki, posrebrzane orzechy, lusterka, świeczki, portfeliki...

Prawdziwie świąteczny jarmark z choinką i świątecznymi ozdobami pojawił w okresie Biedermeier, kiedy to arystokracja austriacka przejęła niemiecką tradyję choinki bożonarodzeniowej.

Pierwsze jarmarki odbywały się w samym centrum miasta. Do najstarszych należy ten na placu Am Hof. Obecnie najsłynniejszy jarmark, do którego ciągną tłumy z całej Europy (3 miliony odwiedzających, w tym 500 000 z zagranicy), jest stosunkowo młodziutki. Pierwszy Christkindlmarkt pod Ratuszem odbył sie dopiero w 1975 roku.

Pierwsza Republika

2008-11-12T12:57:00.000-08:00

Tak się jakoś złożyło, że listopad pełen jest ważnych rocznic i wydarzeń. Nie tylko zresztą dla Austrii. Wczoraj w Polsce obchodzono rocznicę odzyskania niepodległości. W Wiedniu od wczoraj od 11:11 można legalnie jeść pączki - uroczyście rozpoczął się Karnawał. Pisały o tym wszystkie gazety. A dziś zamieściły relacje z imprez.

W dzisiejszych gazetach znaleźć też można było mniej lub bardziej krótkie artykuły przypominające o tym, że 90 lat temu upadła Monarchia Habsburska i proklamowano Republikę Austrii. Dzisiejszy dzień nie jest świętem narodowym, nie jest to dzień wolny od pracy. Nie organizuje się akademii w szkołach ani tym bardziej prezydenckich bali i nie składa kwiatów przy Grobie Nieznanego Żołnierza. Uroczyście i radośnie Austriacy obchodzą 26. października. Tego dnia w 1955 opuścili kraj ostatni alianci. Chyba potrafię zrozumieć, że odejście ostatniego żołnierza Armii Czerwonej jest większym powodem do radości niż koniec monarchii. W tym roku przypada jednak okrągła rocznica listopadowych wydarzeń. Dlatego w Parlamencie można oglądać wystawę dotyczącą ostatnich 90 lat historii Austrii - pójdę, zobaczę, sfotografuję i opiszę. Telewizja ORF przygotwała dwa filmy dokumentalne opowiadające o I wojnie światowej i początkach republiki. Sama jestem ich bardzo ciekawa. Pierwszy można oglądać jutro o 21:05 na ORF 2, drugi - tydzień póżniej.

Ten drugi zapowiada się ciekawie, tym bardziej, że upadek monarchii i proklamacja republiki nie odbyły się ot tak sobie i towarzyszyły im bardzo ciekawe wydarzenia. Opiszę je w swoim blogu na pewno. I to całkiem niedługo...

Kryształowa Noc

2008-11-09T12:52:00.000-08:00

Dokładnie 70 lat temu miał miejsce zorganizowany przez Goebbelsa i przeprowadzony przez NSDAP wraz z SA pogrom ludności żydowskiej. Od ogromnej ilości wybitych tej nocy szyb został nazwany Kryształową Nocą. Tej nocy w całej Rzeszy (Austrii i Niemczech) prawie wszystkie synagogi stanęły w płomieniach, żydowskie sklepy zostały splądrowane i zniszczone, a Żydzi byli napadani, bici, upokarzani, aresztowani we własnych mieszkaniach.

Żydzi pojawili się w Wiedniu w XII wieku. W XIII osiedlili się wokół Placu Żydowskiego (Judenplatz). Do 1421 roku stanowił on centrum gminy żydowskiej w Wiedniu. Sięgała ona od północy do kościoła Maria ma Gestade, od zachodu aż po Graben, od wschodu - po Tuchlauben, a od południa - po plac Am Hof. Gmina liczyła 70 domów, a ich tylne ściany tworzyły mur ograniczający getto. Prowadziły do niego 4 bramy. Przy placu znajdowały się szpital, szkoła, dom rabina oraz łaźnia.

Judenplatz - Plac Żydowski

Synagoga zajmowała jedną trzecią placu i znajdowała się pomiędzy obecną Jordangasse i Kurrentgasse. Została ona zniszczona podczas porgromu Żydów w latach 1420-1421. Odbył się on na rozkaz arcyksięcia Alberta II Habsburga (ojca "matki królów", Elżbiety Rakuszanki). Żydzi, którzy nie zostali aresztowani, wygnani lub spaleni, popełniali samóbojstwo w synagodze, aby uniknąć przymusowego chrztu.

25.10.2000 został odsłonięty na Placu Żydowskim Pomnik Ofiar Holocaustu (Mahnmal für die 65.000 ermordeten österreichischen Juden und Jüdinnen der Shoah). Zaprojektowała go brytyjska artystka Rachel Whiteread. Wyryte są na nim nazwy obozów, w których podczas II wojny światowej byli mordowani Żydzi

Pomnik Ofiar Holocaustu

Pomnik Ofiar Holocaustu

Ponadto przy Placu Żydowskim znajduje się jedna z najstarszych budowli Wiednia - kamienica "Pod wielkim Jordanem". Pod reliefem przedstawiającym chrzest Jezusa w Jordanie widzimy tablicę upamiętniającą wydarzenia z 1421 roku.

relief i tablica na kamienicy "Pod wielkim Jordanem"

Obecnie życie gminy żydowskiej w Wiedniu, która liczy ok. 7000 osób, toczy się głównie po drugiej stronie Kanału Dunajskiego, w II dzielnicy - Leopoldstadt. W Wiedniu działają żydowskie przedszkole, szkoła, dom starców oraz klub sportowy Hakoah Wiedeń. Istnieje oczywiście kilka synagog.

Miejska Synagoga w I dzielnicy Wiednia

Komunikacja w Wiedniu

2008-11-07T10:21:00.000-08:00

Pisałam już o tym, jak dojechać do Wiednia. Czas najwyższy na kilka słów o tym, czym i jak poruszać się po Wiedniu.

Na pewno nie samochodem. Korki, wieczny brak miejsc do zaparkowania, za które w dzielnicach od 1 do 9 (centrum i okolice), w 15 i przy niektórych ulicach 20 trzeba płacić przy pomocy biletów parkingowych (Parkschein), które wcale nie tak łatwo kupić, a kosztują 0,60 € za każde pół godziny. Postój jest płatny co prawda tylko w od rana do wieczora w dni powszednie, ale weekndy znalezienie wolnego miejsca graniczy z cudem. Myślę, że udało mi się obrzydzić podróżowanie po Wiedniu samochodem.

No dobrze, ale co zrobić w takim razie z autem, jeśli się przyjedzie nim do Wiednia? Zaparkować w dzielnicy, w której postój jest bezpłatny i przesiąść się na komunikację miejską. Można też skorzystać z tzw. P+R (Park and Ride), czyli tanich (3 € za dzień) parkingów przy skrajnych stacjach metra, skąd można z łatwością dostać się do centrum. Listę tych i innych (droższych) parkingów oraz wszelkie informacje dotyczące parkowania w Wiedniu można znaleźć tutaj.

Komunikacja miejsca w Wiedniu to metro (U-Bahn), tramwaje, autobusy i szybka kolejka miejska (S-Bahn) oraz linie nocne (Night Line). Nikt nie wie, jak to jest możliwe, ale jakimś cudem środki komunikacji miejskiej jeżdżą często (w godzinach szczytu nawet co 3 minuty) i stosunkowo punktualnie. Oczywiście, że zdarzają się awarie (ostatnio wyjątkowo często na linii U4). Gdy tylko pociąg/tramwaj/autobus mają mieć opóźnienie, pasażerowie są o tym natychmiast informowani przez megafony na stacjach/przystankach.

przystanek tramwajowy Margaretengürtel

Bilet na nieprzerwany przejazd w jedną stronę (można się przesiadać) nie jest najtańszy (1,70 €, kupowany w pojeździe kosztuje 2,20 €). Ale jeśli jesteśmy w Wiedniu dłużej i/lub większą grupą, to da się jeździć taniej. Możliwości jest sporo:
1) Wiener Einkaufskarte - 4,60 €
ważna codziennie od poniedziałku do soboty od 8:00-20:00

2) 24 Stunden Wien-Karte - 5,70 €
ważna przez 24 godziny od skasowania

3) 48 Stunden Wien-Karte - 10,00 €
ważna przez 48 godzin od skasowania

4) 72 Stunden Wien-Karte - 13,60 €
ważna przez 72 godziny od skasowania

5) Wochenkarte - 14,00 €
ważna od poniedziałku do następnego poniedziałku do 9:00

6) 8-Tage Karte - 27,20 €
ważna od momentu skasowania do godziny 1:00 w nocy dnia następnego
składa się z ośmiu odcinków, które można wykorzystać na osiem dowolnych całodziennych przejazdów, np. osiem (niekoniecznie kolejnych) dni jeżdżenia dla jednej osoby lub dwa dni jeżdżenia dla czterech osób itp. itd.

7) Wien-Karte - 18,50 €
ważna przez 72 godziny od skasowania dla jednej osoby i dziecka do 15. roku życia
ponadto zapewnia tańsze wstępy do muzeów i zniżki w wybranych restauracjach i sklepach
dodatkowe informacje tutaj.

Bilety (oprócz Wien-Karte) można kupić w automatach na stacjach metra, w tzw. Vorverkaufsstelle na niektórych stacjach metra i w większości tabaków. Wien-Karte kupimy w Vorverkaufsstelle oraz w wiedeńskich hotelach.
Żaden z wymienionych przeze mnie biletów nie jest imienny, więc moźe korzystać z nich więcej osób (oczywiście nie jednocześnie). Zniżek dla studentów nie ma. Za pół ceny (dotyczy tykzy wyłącznie pojedynczych przejazdów) mgą jeździć rowery, psy i dzieci od 6 do 15 roku życia (młodsze nie płacą nic).

Wszystkie informacje dotyczące m.in. biletów i rozkładów jazdy są dostępne tutaj. Na tej stronie można też sprawdzić, czym dojechać z jednego miejsca w mieście w drugie.

Campus i biurokracja na uniwersytecie, czyli student też człowiek

2008-11-05T07:05:00.000-08:00

Campus uniwersytecki jest bardzo ciekawym miejscem. Jeszcze ciekawiej robi się na myśl o tym, że zajmuje on mury dawnego szpitala, a częścią całego kompleksu jest słynna Wieża Wariatów (Narrenturm) - dawny szpital psychiatryczny, który kryje dziś w swoich murach Muzeum Anatomii Patologicznej.

plan campusu

Das Alte Allgemeine Krankenhaus (Altes AKH), czyli stary szpital, powstał na życzenie cesarza Józefa II pod koniec XVIII wieku. Za panowania Franciszka Józefa został rozbudowany, a już pod koniec XX wieku zamknięty. Do szpitalnych budynków wprowadziły się instytucje uniwersyteckie, biblioteki, a także księgarnie, punkty ksero, biuro podróży, nauka jazdy... Odbywają się tu wykłady. Wybudowano minimarket. Powstała knajpka z browarem o wymownej nazwie "Ambulanz". Na jednym z dziedzińców co roku odbywa się niewielki jarmark adwentowy, na którym można przede wszystkim napić się grzańca i coś przegryźć.

browar Ambulanz - pogotowie ratunkowe dla studentów

W campusie jest bardzo przyjemnie i spokojnie, mimo że znajduje się on przy dość ruchliwej ulicy blisko centrum (dwa przystanki tramwajowe od głównego gmachu uniwersytetu). Jego ciche dziedzińce pełne są zieleni. Można tam naprawdę odetchnąć miedzy wykładami lub podczas przerwy w załatwianiu masy spraw papierkowych.

przejście z dziedzińca na dziedziniec

przejście z jednego dziedzińca na drugi

Nie da się ukryć, że Austria zasłużenie słynie z nadmiaru biurokracji. Załatwienie zaliczenia egzaminów zdanych na innych uczelniach wymaga minimum dwóch wizyt w głównym gmachu uniwersytetu, a potem minimum dwóch w campusie. To minimum jest prawie niemożliwe do osiągnięcia, chociaż szczęściarze się zdarzają... Na Uni Wien nie ma indeksów. wszystkie oceny są w systemie komputerowym i każdy student ma dostęp do swoich ocen 24 godziny na dobę. Mimo to przed obrona pracy trzeba przepisać ręcznie wszystkie nazwy przedmiotów z datami egzaminów oraz z ocenami, jakie się uzyskało. Te papiery (+cały stos innych) wędrują wraz ze ściągniętymi z systemu i wydrukowanymi ocenami do odpowiedniej instytucji. A potem trzeba osobiście pojechać za nimi do tejże instytucji, żeby się dowiedzieć, czy jest wszystko w porządku i odebrać kolejny formularz do wypełnienia...

Biurokracja jest straszliwa, ale na szczęście student nie jest pozostawiony sam sobie. Naprawdę wszyscy (od profesorów poprzez ich sekretarzy az po panie wydające formularze) są bardzo mili, cierpliwi i pomocni. Sekretariaty są otwarte w tych godzinach, jakie widnieją na drzwiach. Profesorowie o wszelkich zmianach terminów konsultacji informują z odpowiednim wyprzedzeniem w swoich sekretariatach, na drzwiach gabinetów i (jeśli mają) na swoich stronach www. Wszyscy starają się pamiętać nazwisko studenta i zwracac sie do niego per pani/pan X (zwracanie się "Frau Kowalska" w języku niemieckim jest formą grzecznościową i świadczy o szacunku do drugiej osoby). Profesorowie i ich sekretarki dotrzymują słowa, odpisują dość szybko na maile, pożyczają własne książki, a czasem nawet kserują wybrane rozdziały. Prace semestralne też jakimś cudem nie giną. No i jeszcze coś, co mnie zszokowalo (potem się przyzwyczaiłam): podczas konsultacji profesor staje w drzwiach gabinetu, prosi studenta do siebie, wita go usciskiem dłoni, proponuje krzesło, cierpliwie wysłuchuje, często robiąc notatki, a na pożegnanie odprowadza do drzwi i życzy milego dnia. To, że konsultacje odbywają się punktualnie, a za najdrobniejsze spóźnienie profesorowie przepraszają studentów wydaje się być w tej sytuacji całkowicie naturalne.

Uni Wien

2008-11-04T04:51:00.000-08:00

Nie mam już zajęć na uniwersytecie, ale musiałam odwiedzić bibliotekę. Aparat miałam oczywiście ze sobą.

główne wejście do Hauptgebäude

Byłam w głównym budynku uczelni (Hauptgebäude), który mieści się przy Ringu. Jego budowę pod koniec XIX wieku sfinansował Simon Freiherr von Sina (pisałam o nim w notce dotyczącej Greków w Wiedniu). Autorem projektu był Heinrich von Ferstel - ten sam, który zaprojektował m.in. Kościół Wotywny w Wiedniu i przebudowę w stylu neogotyckim Kościoła Zbawiciela w Bielsku-Białej.

klatka schowa w głównym budynku uniwersytetu

klatka schodowa z pomnikiem Franciszka Józefa

Uniwersytet został założony jednak dużo wcześniej, bo w 1365 roku przez cesarza Rudolfa IV. Jest tym samym najstarszym uniwersytetem w krajach niemieckiego obszaru językowego. Jako największa uczelnia w krajach niemieckojęzycznych liczy on obecnie ponad 72000 studentów i ponad 7000 pracowników (ponad 6000 to pracownicy naukowi).

W głównym budynku mieści się tylko część wydziałów uczelni. Pozostałe porozrzucane są po całym mieście - np. Wydział Translatoryki znajduje się w 19. dzielnicy Wiednia.

latarnia przy głównym wejściu na uczelnię

na uniwersyteckim dziedzińcu

Najsławniejszym studentem Uniwersytetu Wiedeńskiego był chyba Zygmunt Freud. Mury uczelni opuściło jednak kilku noblistów (głównie w dziedzinie medycyny i fizyki), cenieni austriaccy pisarze jak np. Schnitzler czy von Hofmannsthal oraz politycy, np. Masaryk oraz Schüssel - były kanclerz Austrii.

główne drzwi prowadzące na uniwersytet

Dołączyć do tego grona wcale nie jest trudno (nawet jeśli już się studiuje w Polsce).

Najprostszym i najtańszym sposobem (bo póki co studia w Austrii są płatne - ok. 390 euro na semestr) jest załatwienie sobie miejsca w programie Erasmus. Wtedy nie płacimy za studia i dostajemy niewielkie stypendium (starcza na wynajęcie pokoju). Jak to załatwić, zależy oczywiście od polskiej uczelni. I na 100% na każdej polskiej uczelni jest przynajmniej jedna osoba, która wie wszystko na ten temat. Cała sztuka polega na dotarciu do tej osoby. Potem już musi pójść jak z płatka. No chyba, że uczelnia nie ma podpisanej umowy z Uniwersytetem Wiedeńskim... Należy też pamiętać, że jako "Erasmus-Student" spędza się w Wiedniu tylko określony czas i nie uzyskuje się dyplomu ukończenia tutejszego uniwersytetu.

Zawsze można rozpocząć studia na Uni Wien na własną rękę. Są dwie możliwości:
1) świeżo po maturze, nalepiej z certfikatem językowym w kieszeni (żeby nie musieć zaliczać kursu niemieckiego dla przyszłych studentów, który oznacza stratę czasu i pieniędzy) należy złożyć papiery (można drogą pocztową); po otrzymaniu pozytywnej odpowiedzi pozostaje tylko zapłacić za semestr i już można czuć się studentem wiedeńskiej uczelni

2) nie tak świeżo po maturze, w trakcie studiów w Polsce można się przenieść na Uniwersytet Wiedeński; potrzebny jest do tego stos papierów, tłumaczeń (oczywiście przysięgłych); trzeba się też najeździć na uczelnię, ale jest to do załatwienia - tym bardziej, że można liczyć na pomoc tzw. Studienprogrammleiter i ich sekretariatów
Ja jestem najlepszym przykładem, że drugi sposób działa.

Wszystkie informacje, dane, nazwiska można znależć na stronach uniwersytetu: http://www.univie.ac.at/.

widok na dziedziniec uczelni

dziedziniec uniwersytetu

Studiowanie tutaj jest całkiem przyjemne i bardzo rozwijające. Wymaga jednak wewnętrznej motywacji. Nie ma tu stałego planu godzin. Można chodzić w danym semestrze na tyle zajęc, na ile się chce i przystępować do tylu egzaminów, na ile ma się siły i ochotę. W przypadku oblania wszystkich terminów egzaminu (a tych bywa sporo), wystarczy podejść do niego w następnym semestrze, albo w jeszcze następnym... Dlatego jest tu sporo "wiecznych studentów", a większość osób broni się w wieku mniej więcej 26-28 lat. Ja byłam najmłodsza na moim seminarium dyplomowym.

Dzięki temu, że można wybierać zajęcia i profesorów, studiuje się to, co się chce i u kogo się chce. To zalety. Podstawową wadą jest to, że na każdych zajęciach jest się w innej grupie studentów. Dlatego nie jest łatwo się zaprzyjaźnić z kimś na uczelni. Poznawaniu innych studentów sprzyjają imprezy organizowane w klubach i akademikach. I jest ich naprawdę sporo.

Zaduszki

2008-11-02T03:29:00.001-08:00

Dzisiaj jeszcze parę zdjęć z Cmentarza Centralnego.

Cmentarz Centralny

grobowiec rodzinny

polskie akcenty:

grób Beethovena

grób Schuberta

groby Straußa i Brahmsa

Cmentarz Centralny

2008-11-01T07:59:00.000-07:00

Dzisiaj, podobnie jak wielu Polaków mieszkających w Wiedniu, odwiedziliśmy Zentralfriedhof, czyli Cmentarz Centralny. Wiele się słyszy o fascynacji Wiedeńczyków śmiercią, a w mieście znajduje się nawet Muzeum Pochówków. Austriaków na cmentarzu było jednak niewielu. Płonących zniczy widzieliśmy dosłownie kilka. Groby są zadbane, a która firma ogrodnicza o to zadbała, można odczytać na wbitych w ziemię tabliczkach. Przy bramach cmentarnych oprócz kwiatów i zniczy kupić można kiełbaski, langosze, kasztany...

Może coś w tym jest, bo na spacer po tym pięknym, zielonym cmentarzu trzeba poświęcić sporo czasu. Powierzchnia powstałej w 1874 roku nekropolii wynosi 2,5 km². Zentralfriedhof znajduje się na obrzeżach miasta, co jest konsekwencją reform cesarza Józefa II. On to zarządził przeniesienie poza miasto cmentarzy znajdujących się w obrębie obecnego Gürtla. W ten sposób powstało pięć nowych nekropolii. Z powodu napływu ogromnej ilości ludzi do Wiednia okazało się już w XIX wieku, że są one za małe. Dlatego rada miejska zdecydowała o utworzeniu Cmentarza Centralnego.

Cmentarz Centralny

Nie cieszył on się popularnością wśród mieszkańców i był ostro krytykowany, przede wszystkim ze względu na długi i niewygodny dojazd oraz ponurość miejsca. Aby zwiększyć jego atrakcyjność przeznaczono w 1881 roku część cmentarza na groby znanych wiedeńskich postaci. Wtedy przeniesiono z innych cmentarzy szczątki m.in. Beethovena i Schuberta. Oprócz nich pochowani są tam m.in.: Brahms, Gluck, Loos, Salieri, Strauß (ojciec i syn), Werfel i wielu innych pisarzy, kompozytorów, architektów, aktorów, polityków związanych z Wiedniem. Prezydentów Drugiej Republiki pochowano w Krypcie Prezydenckiej. Ponadto znajduje się tu pomnik - symboliczny grób Mozarta. Jego szczątki spoczywają bowiem w zbiorowej mogile na cmentarzu St. Marx.

symboliczny grób W. A. Mozarta

Groby najsławniejszych bardzo łatwo znaleźć. Wystarczy wysiąść z tramwaju linii nr 6 przy głównej bramie cmentarza i iść główną aleją w stronę pięknego, secesyjnego kościoła pod wezwaniem Karola Boromeusza. Po kilkudziesięciu metrach po lewej stronie zobaczymy groby kompozytorów i innych znamienitych postaci. Idąc dalej prosto w stronę kościoła, nie da się nie zauważyć Krypty Prezydenckiej.

kościół Karola Boromeusza

Zachęcam do wejścia do kościoła, tym bardziej, że rzadko spotyka się secesyjne budowle sakralne. Na mnie wywarł on ogromne wrażenie. Warto poświęcić chwilę i wjechać windą na chór. Można stamtąd podziwiać i wnętrze kościoła, i cmentarz.

kościół Karola Boromeusza

Halloween

2008-10-31T06:59:00.000-07:00

Habsburgowie, a tym samym ich poddani, byli katolikami. Do dziś prawie polowa mieszkańców Wiednia to katolicy. Ale o religii w Wiedniu napisze kiedy indziej. Dziś o Halloween, świecie, które dość dobrze zadomowiło się na konserwatywnym austriackim gruncie. Najlepiej bawią się, jak zwykle, dzieciaki. Głównie dla nich organizowane są imprezy i pochody ulicami miasta z dyniowymi lampionami. W tym roku na halloweenowe kostiumy, dekoracje i stroje Wiedeńczycy podobno wydali 6,5 mln euro! Dzieci, podobnie jak w USA, pukają poprzebierane do sąsiadów i mówią: "Süßes oder Saures?" ("Słodkie czy kwaśne?"). Przed "kwaśnym" można się uchronić, dając potworom i czarownicom "słodkie". Nas odwiedziła dzisiaj taka milutka czarownica. Nie mogliśmy się jej oprzeć i oczywiście dostała "Süßes".

Süßes oder Saures?

Natomiast dynia, nierozerwalnie związana z Halloween, jest w Austrii, azwłaszcza w Styrii, niezwykle popularna i często spotykana w tutejszej kuchni. Sezon dyniowy rozpoczyna się wraz z początkiem jesieni. Wtedy to w supermarketach pojawiają się przeróżne gatunki dyni: tych jadalnych i tych ozdobnych. Najciekawiej i najpiękniej, zwłaszcza jeśli złapiemy ostatnie promienie jesiennego słońca, jest na Naschmarkcie. Naschmarkt to targ nieopodal Karlsplatzu (stacja Kettenbücke, Naschmarkt linii U4), na którym od poniedziałku do piątku można kupić chyba wszystkie warzywa, owoce, gatunki sera, ryb, wina... W soboty powiększa się on o pchli targ. Wtedy można tam kupić już naprawdę wszystko. Oprócz tego na Naschmarkcie możemy coś zjeść w jednej z wielu knajpek lub po prostu w jednej z kawiarń napić się kawy. Jest to idealne miejsce dla tych, którzy lubią klimat targowisk: pokrzykujących i częstujących swoimi towarami handlarzy (najczęściej z południa Europy) i sporą ilość przeciskających się ludzi. W zależności od sezonu dominują na Naschmarkcie inne kolory. Ja, jak widać, byłam tam całkiem niedawno.

Po powrocie z zakupów w chłodny jesienny wieczór najlepiej smakuje rozgrzewająca zupa dyniowa. Ja robię ja według tego przepisu:

składniki:

1kg dyni (ja najczęściej używam gatunku Hokkaido)
1 cebula
1 litr bulionu warzywnego
odrobina masła
2 porcje śmietankowego serka topionego
sól, pieprz, kurkuma, kolendra, chilli (najlepsze jest grubo mielone)

przygotowanie:

Obraną i oczyszczoną z nasion dynię pokroić w kostkę. Cebulę pokroić i wrzucić do rondla z rozgrzanym masełkiem. Dorzucić dynię, wymieszać i dusić do miękkości. Następnie zmiksować lub przetrzeć i zalać bulionem. Po zagotowaniu dodać serek topiony i przyprawy.
Podawać z groszkiem ptysiowym.
Już na talarzu można dodać odrobinę jogurtu naturalnego i/lub oleju z pestek z dyni.

Smacznego!

Ze Schwedenplatz na Fleischmarkt, czyli Grecy w Wiedniu

2008-10-30T00:51:00.000-07:00

Wędrując ze Schwedenplatz do centrum, wcale nie trzeba iść główną (i całkiem ciekawą) Rotenturmstrasse. Ja poszłam wczoraj swoją ulubioną drogą - przez Hafnersteig i tam powstały te zdjęcia:

Hafnersteig

Griechengasse

Ta droga prowadzi prosto do ulicy Fleischmarkt, gdzie od XVII wieku osiedlali się Grecy i dlatego stała się ona centrum tzw. Dzielnicy Greckiej. Grecy zaczęli napływać do Wiednia, gdy tylko otworzyły się granice Imperium Osmańskiego. Liczyli w Austrii na to, na co w Impreium liczyć nie mogli - rozkwit interesów i rozwój gospodarczy. Zakładali więc w Austrii banki i sklepy. Z Grecji sprowadzano do Austrii przede wszystkim tytoń, kawę i dywany. Grecy nie mieli możliwośći inwestowania w swojej ojczyźnie, gdyż była zajęta przez Imperium Osmańskie. Większość ich majątku stanowiły pieniądze i towary. Jednym słowem nie kupowali w Austrii nieruchomości. Stąd pojawiy się pod ich adresem niesłuszne oskarżenia, jakoby spowodowali odpływ kapitału. Doprowadziły one do pozbawienia Greków wielu przywilejów kupieckich. Z tego powodu wielu z nich porzuciło handel i zaczęło zajmować się prowadzeniem banków i udzielaniem kredytów. W jednym z greckich banków należącym do rodziny Sina zapożyczył się sam cesarz podczas wojen napoleońskich. M.in. dzięki takim interesom Grecy stawali się coraz bogatsi, kupowali w Monarchii ziemię, budowali pałace, byli mecenasami sztuki. Z okazji otwarcia pałacu jednego z nich - Nikolausa Dumby - niejaki Johann Strauß skomponował swojego najsłynniejszego walca "Nad pięknym modrym Dunajem". W tym okresie powstała też piękna cerkiew greko-katolicka pod wezwaniem Świętej Trójcy, która stoi przy Fleischmarkcie, a także znajdująca się w pobliżu, mniej okazała cerkiew Św. Grzegorza.

wieża cerkwi pod wezwaniem Św. Trójcy

wnętrze cerkwi Św. Trójcy

cerkiew pod wezwaniem Św. Grzegorza

Wiedeń stał się centrum greckiej diaspory. W Wiedniu miała ona swoją gazetę, w Wiedniu rozwijała się grecka myśl oświeceniowa i w Wiedniu właśnie powstał pierwszy projekt przyszłej konstytucji wolnej Grecji.
A dziś Greków w Wiedniu jest niewiele. Oficjalnie Gmina Grecka w Austrii przy kościele ortodoksyjnym liczy 5000 osób. Większość z nich mieszka w Wiedniu.

Jak dojechac?

2008-10-29T05:57:00.000-07:00

Tym razem trochę informacji praktycznych.

Do Wiednia nie da się nie trafić, a możliwości dojazdu jest wiele. No i, co nie jest bez znaczenia, z Polski do Wiednia jest stosunkowo blisko.

Moim zdaniem najprościej i najtaniej, zwłaszcza dla mieszkańców południowej Polski, jest po prostu wsiąść w samochód i kierując się drogowskazami, przyjechać do Wiednia.

Można jechać przez Czechy lub Słowację:

1) Czechy:

kierujemy się nowiutką, szeroką drogą na Olomouc, Brno, a potem jeśli chcemy poznać wioski Dolnej Austrii i nie przeszkadzają nam objazdy, przekraczamy granice w Mikulovie lub wybieramy mniej ciekawa, ale szybsza trasę przez Znojmo; oczywiście po przekroczeniu granicy kierujemy się na Wien;

2) Słowacja:

kierujemy się na Bratysławę, do której przez większość trasy prowadzi nas autostrada, tam przekraczamy granice i podążamy za drogowskazami z napisem Wien.

Jakiej trasy byśmy nie wybrali, potrzebne nam będą winiety. Nigdy, ale to nigdy nie kupujemy winietek przy przejściach granicznych, bo maja tam zawyżone ceny. Winietki można dostać na stacjach benzynowych, a w Wiedniu tez w większości tzw. tabaków, czyli w sklepikach podobnych do kiosków RUCHu.

W Czechach możemy kupić winiety (wszystkie ceny dotyczą winiet dla samochodów osobowych do 3,5 t):

1) na 1 tydzień za 200 koron

2) na 1 miesiąc za 300 koron

3) 1 rok za 900 koron

Na Słowacji jest podobnie, tylko ceny inne:

1) 1 tydzień - 150 koron

2) 1 miesiąc - 300 koron

3) rok - 1100 koron.

W Austrii mamy do wyboru trzy rodzaje winietek:

1) 10-dniowa za 7,60 euro

2) 2-miesięczna za 21,80 euro

3) roczna (ważna od 1. grudnia do końca następnego roku, czyli 13 miesięcy) za 72,60 euro

Oprócz winietek i innych oczywistych rzeczy jak apteczka czy kolo zapasowe musimy mieć w samochodzie co najmniej jedna kamizelkę odblaskowa. Najtaniej i najłatwiej kupić ja w Polsce. Na przejściach granicznych są one oczywiście najdroższe.

Jasne, ze najtaniej nas wyniesie podróż, gdy mamy współpasażerów, którzy dorzucają się do paliwa i do opłat drogowych. Najłatwiej znaleźć ich przez nasza klasę na forum Polskiej Społeczności w Wiedniu w wątku taniej do polski?.

Wygodnie, dość szybko i, jeśli mamy szczęście, to całkiem niedrogo, podróżuje się pociągiem. Im wcześniej kupimy bilet, tym lepiej, bo mamy wtedy szansę na bilet z miejscówką za 29 euro. Bilet ten ważny tylko na konkretny przejazd i nie podlega wymianie. Normalnie koszt podróży z Katowic do Wiednia to wydatek ok. 50 euro. Pociąg Katowice-Wiedeń jedzie minimum 5 godzin. Napisałam minimum, bo rozkładowi jazdy wierzyć nie można. Pociąg ten zawsze się spóźnia o co najmniej pół godziny. Ja doświadczyłam już dwugodzinnego spóźnienia.

Przyjeżdża się na Südbahnhof, czyli Dworzec Południowy, skąd jest wygodny dojazd do centrum miasta.

Rozkład jazdy na www.pkp.pl lub www.oebb.at.

Z Warszawy można do Wiednia dolecieć samolotem. Niestety loty obsługiwane są tylko przez LOT i Austrian Airlines, więc na tani przelot nie mamy co liczyć. Poza tym nie trwa to dużo krócej niż podróż pociągiem. Na Okęc ie trzeba najpierw dojechać i być tam dwie godziny przed odlotem. Lot trwa ok. 1,5 godziny. Żeby się dostać z lotniska Schwechat do centrum Wiednia potrzebujemy ok. 30 minut.

Z wielu polskich miast kursują tzw. liniówki, czyli autokary do Wiednia. Osobiście nie polecam tej formy transportu. Nie jest najtańsza (bilet Katowice-Wiedeń to koszt 136 PLN), ale przede wszystkim jest niewygodna.

Według rozkładu jazdy (za www.eurolines.pl) wyjazd z Katowic jest o 22:40, a przyjazd do Wiednia o 4:55. Żeby jechać tak długo, w planie powinno być zwiedzanie Czech nocą lub postój min. dwugodzinny. Autokar w rze czywistości przyjeżdża ok. 3 rano. Pasażerowie są wysadzani w dość odludnym miejscu przy stacji metra Erdberg, a pierwsze metro odjeżdża stamtąd dokładnie o 4:55 (sic!).

Ostatnia moja propozycja jest dla tych, którzy maja dużo czasu i niezłą kondycję.

Kraków i Wiedeń są połączone ścieżką rowerową greenways - szczegóły na stronie: http://www.krakow-wieden.pl/.

Jest to dość długa, kręta i górzysta trasa. Oczywiście nie trzeba się jej dokładnie trzymać. Skrócić ją sobie można, jadąc rownolegle do dróg szybkiego ruchu. Wtedy na przejazd potrzeba około 3 dni. Mojemu mężowi i jego koledze się udało. :)

Nie radze wybierac sie w ta trase bez dobrego przygotowania. Trasa prowadzi glownie przez gory i wyzyny...

A właściwie dlaczego?

2008-10-28T13:03:00.000-07:00

A czemu nie?
Kocham Wiedeń. Z tej miłości przeprowadziłam się do niego dwa lata temu. Z miłości do mnie przyjechał razem ze mną mój (wtedy jeszcze nie) mąż.
Uwielbiam wielokulturowość tego miasta, architekturę, mnóstwo zieleni, kawiarnie, sklepy, metro, fiakrów, historię...
Chcę pokazać Wiedeń, jaki znam i kocham.

Na (dobry) początek zdjęcie zrobione już dwa lata temu w parku przy pałacu Schönbrunn.

Zazwyczaj fiakrzy nie jeżdżą tak szybko...

Fiakier to i dorożka i powożący nią. Kiedyś mógł to być wyłącznie mężczyzna. Dziś mamy równouprawnienie. Nazwa fiakier nie pochodzi z niemieckiego (co słychać), a z francuskiego. St. Fiacre to święty Fiakriusz, który jest patronem dorożkarzy. Przedstawiający go obrazek wisiał w oberży przy ul. Saint-Antoine w Paryżu, gdzie w XVII wieku wynajmowano powozy.

Dziś można za kilkadziesiąt euro (w zależności od długości trasy, a są zwykle dwie do wyboru) przejechać się fiakrem. Nie tylko po ogrodach Schönbrunnu, ale też po Starym Mieście. Fiakrów można spotkać przede wszystkim tuż obok katedry św. Szczepana, przy Hofburgu, no i oczywiście przy pałacu Schönbrunn.

O Schönbrunnie też napiszę, ale w jednym z kolejnych postów. Ten pałac jest stanowczo za duży jak na pierwszego posta.